Powrót do przeszłości...

 

 

Pewnego dnia w odległej galaktyce…

– Morlog! Gdzie ty znowu wychodzisz?! I co się tak cieszysz?! – Powiedziała  Pani Edison do swojego syna.

Morlog był Nowitem i w przeciwieństwie do dużej części przedstawicieli swojej rasy miał ponad 2 metry wzrostu. Niby nic nadzwyczajnego, ale jego wzrost pozwalał mu patrzeć na świat trochę z innej perspektywy niż jego niżsi koledzy. Może także dzięki temu, że widział świat inaczej niż wszyscy, młody nowit, który przed dziewięcioma miesiącami skończył swoje 120 lat, potrafił dostrzegać w innych to czego inni nie potrafili zauważyć.

- Gdzie idziesz! – Krzyknęła z kuchni Pani Edison – Obiad na stole!

- Nie mam czasu teraz na obiad. Zjem coś jak będę na miejscu – odparł w biegu Morlog, otwierając jednocześnie drzwi jedną ręką a drugą zdejmując płaszcz z wieszaka – Trzymaj się! Pa!

Droga była mokra i śliska. Buty co kilka kroków rozjeżdżały się i przyprawiały tym 120-latka o szybsze bicie serca. Serce nie tylko z tego powodu biło mu szybciej. Spotkanie, na które był umówiony wywoływało w nim różne, sprzeczne z sobą uczucia. Podekscytowanie spowodowane spotkaniem po latach mieszało się ze  strachem, że może się ono okazać totalną porażką, radość że ujrzy znowu osobę, do której uczucia niegdyś tak gwałtownie i niespodziewanie nim zawładnęły, walczyła z zimną logiką mózgu, który ostrzegał, że budzenie na nowo dawnych uczuć nie może przynieść nic dobrego, a wręcz przeciwnie, tylko smutek i późniejsze cierpienie, jednakże był tu i mimo burzy w głowie szedł w stronę bramki teleportacyjnej.

- Bilet! – krzyknęła wyglądająca na 290 lat kobieta, przyprawiając tym Morloga prawie o zawał.

- Gdzieś go tu mam. O proszę. – wyciągnął zmięty zwitek papieru i wręczył kobiecie.

- Może wejść. – powiedziała już spokojniej.

Podszedł do dużego, niebieskiego portalu z oszklonymi ścianami i drzwiami z wielkim napisem „Телепорт”, który był pozostałością po poprzednim ustroju politycznym. Otworzył ciężkie, niemiłosiernie skrzypiące drzwi i ze stolika po lewej stronie podniósł przedmiot przypominający wielkiego wyżutego tipsa. Z drugiej jego strony, na małej klawiaturze wystukał miejsce swojej podróży i po kilku przeraźliwych zgrzytach, szuraniach i piskach jakie wydawała uruchamiana maszyneria z lat 80-tych poprzedniego wieku, rozbłysło oślepiające światło i w chwilę później był już na miejscu.

- Dobrze, że tym razem mam wszystkie kończyny na miejscu i nie muszę czekać na poskładanie mnie z powrotem, przez tę leniwą służbę zdrowia – pomyślał – Ostatnim razem zajęło im to 3h! Ale zaraz, zaraz. Którą właściwie mamy już godzinę?

Było samo południe, więc pozostało jeszcze tylko 15 minut do spotkania. Pewnie miałby problemy z dotarciem na miejsce na czas gdyby nie to, że bramka wyjściowa z „Телепортa” była akurat 30 metrów od kawiarni Staco. Wszedł do środka i zajął miejsce. Długo nie musiał czekać. Przez okno zobaczył ją jak sprężystym krokiem zbliża się ku drzwiom. Jak zwykle wyglądała olśniewająco. Drobna figura 87 letniej dziewczyny, podkreślona paskiem od płaszcza, przewiązanym, tak że uwypuklał idealne biodra i talię osy. Weszła. Ledwo otworzyła drzwi i go zobaczyła to juz przytrzasnęła sobie nogę i o mały włos nie wyłożyła sie na posadzce jak długa.

- No jak tu jej nie lubić? – pomyślał

Kiedy tylko uporała sie z drzwiami uśmiechnęła sie tak, że aż ciarki przebiegły mu po całym ciele i jakby nigdy nic usiadła obok.

Rozmawiali i rozmawiali ciągle wpatrując sie sobie w oczy. Mijały minuty czy nawet godziny ale czas jakby stanął w miejscu. Znów mógł wpatrywać sie w te śliczne kasztanowe oczy w których mały chochlik skakał z pochodnią w ręku i rozpalał je od środka. Mógłby tak wpatrywać się w te oczy godzinami. Uczucia, które niegdyś szarpały jego duszą na lewo i prawo, znów zaczęły budzić się do życia jak jakiś dziki zwierz czekający na odwilż i wiosenny powiew ciepłego wiatru. Ten uśmiech, te oczy, ten głos… Czuł że mogliby rozmawiać godzinami. Każdy temat był tak fascynujący i wciągający, że nie czuło się przepływającego obok czasu, nie wspominając już o tłumie klientów, którzy nagle stracili głosy a tupanie butów czy brzdęk szklanek ucichły jakby wchłonęła je jakaś olbrzymia gąbka. Słyszał tylko ją. Była tylko ona i on. Powietrze dookoła zamazywało się delikatnie i czuło się jakby magiczną aurę, podsycaną każdym kolejnym jej uśmiechem. Przez głowę przetaczały się obrazy i dźwięki w których to raz po raz pojawiał się on podczas swoich eskapad na inne planety jak i ona w mrożących krew w żyłach opowiadaniach z pobytu na planecie Chorwos ;). Podczas opowiadania, coś jakby slajdy przeskakiwały mu przez głowę zamazując rzeczywistość.

Kawa w jakiś magiczny sposób znikała z kubka z każdą chwilą gdy tylko na moment oderwał wzrok  i spojrzał do środka. Zielona herbata miała się trochę lepiej ale mimo, że w pewnym momencie było jej 4 razy więcej, to skończyła się prawie równocześnie jak owa kawa.

Rozmowa była naprawdę przyjemna i aż żal było kończyć. Tyle rzeczy nie zostało jeszcze powiedzianych, a o których mogli by jeszcze długo rozmawiać.

Przyszedł czas przenieść się w inne miejsce.

Wstali od krzeseł i wolnym krokiem, wyszli z lokalu. Morlog z wrażenia stracił orientację i gdyby nie Malona z którą szedł pod rękę pewnie poszedł by znowu do teleportu.

Poszli do niej. Kiedy drzwi do mieszkania uchyliły się, czas znowu zwolnił. Oczy Morloga zaczęły leniwie badać wnętrze. Małe zdjęcia sprzed kilku lat zaczęły wskakiwać w nie i zastępować obrazy, które powinny teraz widzieć oczy. Zrobił krok, ale nie był już w tym mieszkaniu do którego właśnie drzwi zostały otwarte. Był w tym mieszkaniu ale ponad 9 lat wcześniej, podczas swojej ostatniej wizyty. W przedpokoju panowała ciemność. Tylko w dwóch pokojach świeciło się światło. W pokoju po lewej, gdzie siedział Pan Agilesz i notował coś pilnie na kartce oraz w pokoju po prawej gdzie spod drzwi można było zauważyć słabą łunę światła. Otworzył drzwi i zobaczył sam siebie leżącego na łóżku z Maloną, wpatrzonych w siebie i rozgrzanych tak, że powietrze nad nimi sprawiało wrażenie lekko falującego. Rozmarzone spojrzenie Morloga wskazywało na to, że jest to cudowna chwila i gdyby była tylko taka możliwość chciałby ją zatrzymać na wieki. Właśnie wtedy w jego duszy z małej iskierki nadziei, która ukryta gdzieś w zakamarkach podświadomości tliła się skromnie, wybuch pożar. Ogień, którego nie mógł już opanować, ogień który strawił go całego. Ogień który później Morlog przeklinał. Ogień który nie parzył tylko w objęciach ukochanej, a który siał spustoszenie gdy tylko nie było jej gorących ust przy nim zetkniętych w namiętnym pocałunku. To była cudowna chwila, która dużo zmieniła w jego życiu i teraz przeżywał ją po raz kolejny. Obraz zaczął się kurczyć jakby był zamknięty w balonie z którego właśnie ktoś wypuszcza powietrze. Chwilę później miejsce obrazów z przeszłości zajęła teraźniejszość.

- Kto przyszedł? – zapytała osoba z pokoju

- Morlog. Przecież Ci mówiłam, że już idziemy. Chodź tu. – odparła Malona

Ową osobą z pokoju była Nareta. Nareta pochodziła z bliskiej rodziny Malony, a Morlog znał ją tylko z rozmów jakie niegdyś z nią prowadził. Minęło 9 lat od ich pierwszego kontaktu i był bardzo ciekawy jaka ona naprawdę jest.

Nieprędko się dowiedział. Gdy wszedł do pokoju, Nareta siedziała przy projektorze holograficznym i prowadziła konwersacje z jakimiś osobnikami płci przeciwnej. Lekko zawstydzona i przestraszona wizją bezpośredniej rozmowy z Morlogiem, udawała, że go nie widzi. Chwilę potrwało zanim mogli normalnie ze sobą porozmawiać. Z rozmowy, która wywiązała się kiedy Nareta przerwała swoje czaty wynikło, że wcale nie różni się od tej osoby, którą znał tylko z rozmów. Była tak samo roztrzepana jak ją sobie wyobrażał i tak samo podobna w zachowaniu do swojej kuzynki jak już zauważył kiedyś.

Było całkiem przyjemnie i mimo początkowych trudności wszystkim rozmawiało się całkiem nieźle.

[…]

Kilka godzin później nie wiadomo dlaczego, rozmowa, która niespełna kilka godzin temu była taka lekka, prosta i bardzo przyjemna, stała się teraz ciężka i trudna. Może to przez zmęczenie lub złe samopoczucie, próbował tłumaczyć to sobie Morlog, który nie mógł kompletnie pojąć co się stało. Smutek i żal wdarły się nagle tylnymi drzwiami duszy i zaszczuły go całkowicie. Starał się z całych sił ich pozbyć, ale nie mógł wyplątać się z ich sideł.

Przyszedł czas rozstania. W drodze do miejsca z którego miał przenieść się do domu, starał  się pod przykrywką humoru i sarkazmu ukryć swój nastój, ale nie wychodziło mu to za dobrze.

Doszli w ciszy do miejsca gdzie stał teleporter. Krótkie pożegnanie, pocałunek w policzek i kroki oddalających się osób… Tak skończył się dzień, na który tyle Morlog czekał.

Zapatrzony przed siebie podążał znaną mu drogą do domu. Myśli w głowie kotłowały się jak szalone.

Droga, która zwykle dłużyła się strasznie, tym razem nie wiadomo kiedy dobiegła końca. Chwilę później leżał już w łóżku, a ciepła kołdra okryła zmarznięte drogą ciało.

Z sekundy na sekundę, z minuty na minutę wszystko zaczęło się układać a myśli wreszcie spokojnie przepływać po ustalonych ścieżkach. Spokój ogarnął jego ciało. Spokój i jakaś mała iskierka nadziei na lepsze jutro… bo przecież … „[...] najciemniej jest tuż przed wschodem słońca.”

M.